خواهش می کنم. این اسم رو هم دیگه واسه خودت نذار… سال گذشته واسه همایش به شهری رفتم که 17 ساعت با اتوبوس راه بود. واقعا دودل بودم که برم یا نرم دل رو به دریا زدم و رفتم. وقتی که اونجا رسیدم خیلی خسته بودم. تمام بدنم درد می کرد. از ترمینال دربست گرفتم و رفتم دانشگاه (محل برگزاری همایش) اونجا هم بهم آدرس یه هتل رو دادند که محل اسکان مهمونا بود. همینجوری که داشتم دنبال آدرس می گشتم احساس کردم دیگه جون راه رفتن هم ندارم. رو یه صندلی کنار بلوار نشستم. چند دقیقه ای گذشت که یه دختری اومد گفت خانم شما دانشجو هستین؟ گفتم بله. چطور مگه گفت من تازه دانشگاه قبول شدم. ولی دانشگاه پیام نور هست. یه ماه پیش ثبت نام کردم. شهریه داره. خوابگاه هم ندارند الان داریم با پدرم دنبال خونه می گردیم. خونه هم گرونه بعد هم با زبون محلی خودشون پدرش رو صدا کرد. یه پیرمرد کشاورز زحمت کش بود. وقتی متوجه شرایطش شدم بهش گفتم همین الان برو انصراف بده و به جای شهریه دانشگاه اون پول رو صرف کلاس و کتاب کن و سال دیگه دوباره کنکور بده. باز هم دودل بود. شمارمو ازم گرفت. یک هفته بعد باهام تماس گرفت و گفت رفتم انصراف دادم و کلی کتاب کمک درسی خریدم کلاس کنکور هم ثبت نام کردم. شهریور ماه باهام تماس گرفت. خیلی خوشحال بود. دوره روزانه یکی از دانشگاه های مادر قبول شده بود. من هم واقعا براش خوشحال بودم. خیلی خوشحال بود می گفت… ادامه نظر»

سلام

رسیدن به بچه ها مهمتر از دکتری است
وقتی بهشون نمیرسی قطعا بچه هات افسرده که اولش هم سرماخورده میشوند پس مواظب باش چیزی رو که بدستش میآرین چیزی رو از دستش ندین.

موفق باشید
مهدی

ایشالا که موفق میشی.

نذار هیچ چیز و هیچ کس نا امیدت کنه.