اینم مال قیصر امین پور، اگه قبلا ندیدید شعر قشنگیه: پیش از اینها فکر میکردم خدا-خانه ای دارد کنار ابر ها مثل قصر پادشاه قصه ها-خشتی از الماس خشتی از طلا پایه های برجش از عاج و بلور-بر سر تختی نشسته با غرور ماه برق کوچکی از تاج او-هر ستاره پولکی از تاج او اطلس پیراهن او آسمان-نقش روی دامن او کهکشان رعد و برق شب طنین خنده اش-سیل و طوفان نعره ی توفنده اش دکمه ی پیراهن او آفتاب-برق تیر و خنجر او ماهتاب هیچ کس از جای او آگاه نیست-هیچ کس را در حضورش راه نیست پیش از اینها خاطرم دلگیر بود-از خدا در ذهنم این تصویربود آن خدا بی رحم بود و خشمگین-خانه اش در آسمان دور از زمین بود ،اما او میان ما نبود-مهربان و ساده و زیبا نبود در دل او دوستی جایی نداشت-مهربانی هیچ معنایی نداشت … هر چه میپرسیدم از خود از خدا-از زمین از اسمان از ابر ها زود می گفتند این کار خداست-پرس و جو از کار او کاری خطاست هر چه می پرسی جوابش آتش است-آب گر خوردی جوابش آتش است تا ببندی چشم کورت می کند-تا شدی نزدیک دورت میکند کج گشودی دست ،سنگت می کند-کج نهادی پای لنگت می کند تا خطا کردی عذابت می دهد-در میان آتش آبت می کند با همین قصه دلم مشغول بود-خوابهایم خواب دیو و غول بود خواب می دیدم که غرق آتشم-در دهان شعله های سرکشم در دهان اژدهایی خشمگین-بر سرم باران گرز آتشین محو می شد نعره هایم بی صدا-در طنین… ادامه نظر»