شدن که میشه. بعضی ها این کار رو می کنن. ولی آدم باید بالاخره یه جایی تکلیفش رو با خودش روشن کنه. هرچی بگذره سن و سالت بالا میره. پولت بی ارزش میشه. و هرچی هم مقطع بالا بره انتخاب هات محدودتر میشن. تجلی رایج حسرت اپلای توی دوره ی دکترا در قالب این امید هست که:《حالا برم فرصت مطالعاتی همونجا استاد پیدا می کنم و برای پست داک اقدام می کنم.》 افرادی که همزمان با قبولی ایران برای اپلای اقدام می کنن سعی می کنن به نحوی انصراف و هزینه هاش رو دور بزنن. حالا یا یکی دو سال اول رو دست نگه می دارن و یه مقدار که گذشت اقدام می کنن تا اول دکترای ایران تموم بشه و بعد برن. یا اینکه مثلا آزمون جامع شرکت نمی کنن یا یه روشی رو پیاده می کنن که پایان تحصیل از سمت دانشگاه به حساب بیاد و پول ندن. البته این کلک! در گروی همکاری با دانشگاهه و ممکن تاثیر خوبی روی دانشگاه مقصد نداشته باشه. در صورت انصراف باید پول کل دوره رو بدین چون اون صندلی برای کل دوره هدر رفته و نمی تونن وسط کار کسی رو جایگزین شما کنن. ولی مبلغش رو نمی دونم. قبولی استعداد تا جایی که من می دونم ربطی به محدودیت کنکور نداره. مزایاش رو نمی دونم. فکر می کنم وام و کمک هزینه هایی داشته باشه به هرحال. چنتا از دوستان توی همین صفحات اخیر سایت کامنت های خوبی گذاشتن در این باره. یه کم بگردی هست. رزومه برای اپلای… ادامه نظر»